Ընտրեց նաև Զեբեդեոսի որդի Հակոբոսին ու նրա եղբորը՝ Հովհաննեսին, և նրանց կոչեց Բաներեգես, այսինքն՝ Որոտման որդիներ.
Հիսուսը ճանաչում էր Իր աշակերտների բնավորությունն ու ներքին հակումները։ Հակոբոսն ու Հովհաննեսը ունեին եռանդուն և բորբոքուն խառնվածք, ինչը երբեմն երևում է նաև Ավետարաններում (Ղուկաս 9:54)։ «Որոտման որդիներ» կոչումը միաժամանակ նկարագրում է նրանց բնույթը և ցույց է տալիս, թե ինչի կարող էր վերածվել այն Քրիստոսի ձեռքում։ Տերը նրանց տեսնում էր ոչ միայն այնպիսին, ինչպիսին արդեն կային, այլ նաև այնպիսին, ինչպիսին պիտի դառնային Իր շնորհով։ Նրանց բուռն բնավորությունը պետք է մաքրվեր և ուղղվեր, որպեսզի դառնար սուրբ նախանձախնդրություն, ճշմարտության հանդեպ եռանդ և զորավոր վկայություն։ Այսպիսով երևում է, որ Քրիստոսը մարդկանց չէր ընտրում միայն նրանց ներկա վիճակի համար, այլ նաև վերափոխելու, որպեսզի նրանց բնական և Քրիստոսի շնորհով հղկված հատկությունները ծառայեն Աստծո գործին։