Եվ խստորեն պատվիրում էր նրանց, որ Իր ինքնությունը հայտնի չդարձնեն։
Քրիստոսը չէր ցանկանում, որ Իր անձի մասին վկայությունը գար պիղծ աղբյուրից։ Թեև դևերի խոսքն այս դեպքում բովանդակությամբ ճշմարիտ էր, սակայն այն չէր կարող դառնալ ճշմարիտ վկայության պատշաճ միջոց։ Նա Ինքը պիտի հայտնվեր ըստ Հոր կամքի, պատշաճ ժամանակի և ճիշտ ճանապարհով։ Նա չէր թողնում, որ խավարի ուժերն ինչ-որ կերպ խառնվեն Իր հայտնության ընթացքին։ Սա կարևոր հոգևոր սկզբունք է։ Ամեն ճշմարիտ խոսք չէ, որ գալիս է ճիշտ հոգուց կամ ծառայում ճիշտ նպատակին։ Քրիստոսի ճշմարտությունը պետք է քարոզվի սրբությամբ, հնազանդությամբ և Աստծո կարգով։ Բացի այդ Տերը չի կամենում, որ ժողովուրդը միայն հանկարծակի հուզումներով կամ խառն տպավորություններով կազմի Իր մասին կարծիք։ Նրա անձը պիտի ճանաչվի ոչ միայն զորության դրսևորումներից, այլ նաև Նրա ուսմունքից, Նրա գործերից, Նրա խաչից և հարությունից։