Եվ պիղծ ոգիները, երբ տեսնում էին Նրան, ընկնում էին Նրա առաջ և աղաղակում՝ ասելով. «Դու Աստծու Որդին ես»։
Այս համարը բացահայտում է այն, ինչ մարդիկ դեռ լիովին չէին հասկանում, բայց պիղծ ոգիները ճանաչում էին։ Պիղծ ոգիները տեսնում էին Քրիստոսին և ընկնում Նրա առաջ, որովհետև Նրա ներկայությունը նրանց համար դատաստանի նախանշան էր։ Նրանք ճանաչում էին Հիսուսի աստվածային բնությունը և ասում. «Դու Աստծու Որդին ես»։ Սակայն այս խոստովանությունը հավատքի խոստովանություն չէր, այլ վախից բխող ճանաչում։ Նրանք գիտեին, թե Ով է Նա և ենթարկվում էին Նրա իշխանությանը, բայց չէին հնազանդվում սիրով և հավատքով։ Այսպես էլ մարդը կարող է մտքով ընդունել ճշմարտությունը և դարձյալ հեռու մնալ փրկարար հավատքից։ Այս դրվագներից ևս բխում է, որ Հիսուսը պարզապես ուսուցիչ կամ հրաշագործ մարդ չէ, այլ Աստծու Որդին, որի առաջ չարի թագավորությունը դողում է։