«Այս ի՞նչ հայհոյախոսություն է ասում սա. ո՞վ կարող է մեղքերին թողություն տալ, եթե ոչ՝ միայն Աստված»։
Այս խոսքը ճիշտ միտք է արտահայտում, բայց դպիրներն այն սխալ կերպով են հասկանում և կիրառում։ Իրապես, մեղքերը ներելու իրավունքը պատկանում է միայն Աստծուն։ Սակայն դպիրների սխալն այն էր, որ կանգնած լինելով Աստծո Որդու առաջ՝ չճանաչեցին Նրան։ Նրանք ճիշտ եզրակացություն արեցին Աստծո իշխանության վերաբերյալ, բայց սխալվեցին Քրիստոսի անձի մասին դատողության մեջ։ Այսպես շատերն են ճանաչում աստվածային սկզբունքները, բայց չեն խոնարհվում այն պահին, երբ այդ ճշմարտությունը մարմնացած կանգնած է իրենց առջև։ Դպիրների խոսքը նաև ցույց է տալիս, որ Քրիստոսի անձը չի թողնում մարդկանց անտարբեր․ Նա կամ պիտի ընդունվի որպես Աստված, կամ մերժվի որպես անհասկանալի մեկը։ Միջին ճանապարհ չկա։