Եվ Հիսուսը տեսնելով նրանց հավատքը՝ ասաց անդամալույծին. «Որդյա՛կ, քո մեղքերը քեզ ներված են»։
Այս համարը բացահայտում է Քրիստոսի ամենախոր բժշկությունը։ Հիվանդ մարդը թերևս սպասում էր մարմնական օգնության, սակայն Տերը նախ դիմում է նրա հոգու առավել խոր վերքին՝ մեղքին։ Այսպիսով Հիսուսը ցույց է տալիս, որ մարդու ամենամեծ դժբախտությունը միայն մարմնական անկարողությունը չէ, այլ մեղքի բեռը, որը բաժանում է նրան Աստծուց։ «Որդյա՛կ» դիմելաձևը լցված է քնքշությամբ և ընդունելությամբ․ Տերը խոսում է ոչ թե դատապարտելով, այլ հայրական ողորմությամբ։ Նա տեսնում է ոչ միայն հիվանդի վիճակը, այլև նրան բերողների հավատքը և այդ հավատքը դառնում է օրհնության հիմք։ Այս համարը մեզ սովորեցնում է, որ իսկական փրկությունը սկսվում է ներսից՝ մեղքերի թողությունից, որովհետև երբ հոգին հաշտվում է Աստծո հետ, մարդը ստանում է իրական խաղաղություն և փրկություն։