Եվ ասաց նրանց. «Շաբաթը մարդու համար եղավ, ոչ թե մարդը՝ շաբաթի համար։
Այս խոսքը օրենքի նպատակի հստակ և զորեղ ամփոփումն է։ Աստված շաբաթը տվեց որպես պարգև, որպեսզի մարդը հանգստանա, հիշի Արարչին և զորանա հոգևորապես։ Այսինքն շաբաթը ծառայում է մարդու բարիքին։ Բայց երբ այն մեկնաբանվում է այնպես, որ մարդը դառնա դրա ծանր լուծ կրողը և մշտապես մեղադրվող արարած, օրենքի բուն նպատակը խեղաթյուրվում է։ Այստեղ Քրիստոսը վերադարձնում է շաբաթն իր ճշմարիտ տեղին՝ որպես բարության և կարգավորված հանգստի կարգ։ Այս համարը մեծ նշանակություն ունի, որովհետև ցույց է տալիս, որ Աստծո բոլոր պատվիրանները ի վերջո ուղղված են մարդու բարորությանը, երբ դրանք հասկացվում են Աստծո իմաստությամբ այլ ոչ թե մարդկանց կարծր մեկնություններով։