Ինչպե՞ս մտավ Աստծու տունը Աբիաթար քահանայապետի օրոք և Առաջավորության հացը կերավ՝ տալով նաև նրանց, որ իր հետ էին. այնինչ օրինավոր չէր ուտել, քահանաներից բացի»։
Այս համարը շարունակում է Դավթի օրինակը և հաստատում, որ կարիքը և ողորմությունը երբեմն բացահայտում են օրենքի խոր նպատակը ավելի լավ, քան ձևական կիրառությունը։ Ընծայված հացերը սովորաբար հատուկ էին քահանաների համար (Ա Թագավորաց 21:1–6), սակայն արտասովոր իրավիճակում Դավիթն ստացավ դրանք առանց Աստծուց դատապարտություն կրելու, որովհետև այստեղ կարևոր էր կյանքի պահպանումը և Աստծո օծյալի ճանապարհի շարունակությունը։ Քրիստոսը այս օրինակով չի սովորեցնում օրենքի անտեսում, այլ ցույց է տալիս, որ օրենքը պետք է մեկնաբանել Աստծո սրտի համաձայն՝ ողորմությամբ, ճշմարտությամբ և իմաստությամբ։ Այս կերպ Նա բացահայտում է, որ փարիսեցիների համար օրենքը չափազանց նեղ էր և զուրկ էր հոգևոր ընկալումից։