Եվ փարիսեցիներն Նրան ասացին. «Տե՛ս, քո աշակերտները շաբաթ օրով ի՛նչ են անում, որ Օրենքի դեմ է»։
Այս հարցը կրկին բացահայտում է փարիսեցիների սրտի վիճակը։ Նրանք հետևում էին Հիսուսին ոչ թե հասկանալու կամ ճշմարտությունը ընդունելու համար, այլ որպեսզի որևէ սխալ գտնեն և մեղադրեն։ Նրանց ուշադրությունը կենտրոնացած էր օրենքի արտաքին կատարման վրա և չէին տեսնում մարդու իրական կարիքը, առավել ևս չէին ճանաչում Տիրոջ ներկայությունը, Ով կանգնած էր իրենց առաջ։ Նրանց համար շաբաթ օրվա կանոնները դարձել էին ինքնանպատակ, մինչդեռ Աստված դրանք տվել էր մարդու բարօրության համար։ Երբ օրենքը կտրվում է ողորմությունից, այն վերածվում է ծանր բեռի և կորցնում իր իրական նշանակությունը։ Այս դրվագը ցույց է տալիս, թե ինչպես մարդը կարող է այնքան կառչել օրենքի տառից, որ մոռանա Աստծո կամքի հիմնական նպատակը՝ մարդուն օգնելը և նրան դեպի Աստված առաջնորդելը։