Եվ ոչ ոք նոր գինին հին տիկերի մեջ չի լցնում, այլապես նոր գինին կպատռի տիկերը, և գինին էլ կթափվի, և տիկերն էլ կկորչեն։ Բայց նոր գինին նոր տիկերի մեջ պետք է լցնել»։
Այս համարը լրացնում է նախորդ առակի միտքը։ Նոր գինին կենդանի և գործուն ուժ ունի, և եթե այն լցվի հին ու կարծրացած տիկերի մեջ, երկուսն էլ կվնասվեն։ Նույն կերպ Քրիստոսի Ավետարանը կենդանի զորություն է, որ պահանջում է նորոգված սիրտ։ Այն չի տեղավորվում կոշտացած, ինքնաբավ կամ միայն արտաքին ձևերով ապրող կրոնական մտածողության մեջ։ «Նոր տիկերը» խորհրդանշում են այն մարդկանց, որոնց սրտերը խոնարհվել են, բացվել են Աստծո առաջ և պատրաստ են ընդունելու Նրա նորոգող շնորհը։ Այս խոսքը բոլոր ժամանակների համար կարևոր է, որովհետև մարդը կարող է փորձել ունենալ Ավետարանի լեզուն, բայց չցանկանալ այն ներքին վերափոխումը, որը պահանջում է հենց Ավետարանը։