Ոչ ոք նոր, խավը չթափված կտավի կտորը չի կարկատի հնացած զգեստի վրա, ապա թե ոչ, նոր կտորն ամբողջությամբ հին զգեստից կպոկվի, և պատռվածքն ավելի վատթար կլինի։
Այս առակը ցույց է տալիս, որ Քրիստոսի բերած նորությունը չի կարող պարզապես կցվել հին կրոնական ձևերին այնպես, որ ոչինչ չփոխվի։ Նոր կարկատանը հին հանդերձի վրա ավելացնելը արտաքին լուծում է, որը իրականում խորացնում է խնդիրը։ Այսպես էլ Ավետարանը չի եկել պարզապես մի քանի բարեպաշտ հավելում անելու մարդկանց հին, իրենք իրենց արդարացնող և ավանդապաշտ մտածողությանը։ Այն բերում է ներքին նորոգություն, նոր սիրտ և նոր հարաբերություն Աստծո հետ։ Եթե մարդը փորձում է Քրիստոսի ճշմարտությունը տեղավորել իր հին եսակենտրոն կամ ձևական կրոնական կյանքի մեջ առանց ամբողջական դարձի, արդյունքում ստացվում է ավելի մեծ խառնաշփոթ։