Բայց օրեր կգան, երբ Փեսան նրանցից կվերցվի, և այդ օրերին նրանք պահք կպահեն։
Այս համարը մարգարեական ակնարկ է Քրիստոսի չարչարանքների և խաչի մասին։ Փեսայի վերցվելը ցույց է տալիս այն ժամանակը, երբ աշակերտները պիտի տեսնեին իրենց Տիրոջ մերժումը, տառապանքը և մահը։ Այդ օրերին պահքն իր պատշաճ տեղը պիտի ունենար որպես վիշտ, աղոթք և խոր կախում Աստծուց։ Այսպիսով, Քրիստոսը չի մերժում պահքը, այլ այն դնում է իր ճիշտ հոգևոր շրջանակում։ Պահքը արժեք ունի, երբ բխում է սրտի ճշմարիտ շարժումից և համապատասխանում է Աստծո առաջնորդությանը։ Այստեղ մենք տեսնում ենք նաև, որ քրիստոնեական կյանքը ներառում է և՛ ուրախության և՛ վշտի ժամանակներ և երկուսն էլ պետք է ապրել Տիրոջ հետ հարաբերության մեջ։