Եվ Հիսուսն ասաց նրանց. «Մի՞թե հարսանիքի որդիները կարող են պահք պահել, քանի դեռ Փեսան իրենց հետ է։ Քանի դեռ Փեսան իրենց հետ է, չեն կարող պահք պահել»։
Այս համարը բացահայտում է Քրիստոսի ներկայության ուրախ բնույթը։ Նա Իրեն ներկայացնում է որպես Փեսա, իսկ աշակերտներին՝ որպես հարսանեկան խնջույքի մասնակիցներ։ Սա հին կտակարանյան պատկեր է, որով Աստծո հարաբերությունը Իր ժողովրդի հետ ներկայացվում էր որպես հարսանեկան ուխտ։ Այժմ այդ ուրախ իրականությունը մարմնապես կանգնած էր նրանց մեջ։ Ուստի Քրիստոսի ներկայության ժամանակ հիմնական շեշտը ոչ թե սգի, այլ ուրախության վրա էր։ Սակայն այստեղ թաքնված է նաև խոր ակնարկ, որ Փեսան մշտապես նրանց հետ չի լինելու նույն կերպով։ Այս խոսքը ուսուցանում է, որ հոգևոր գործերը պետք է կատարվեն ըստ իրենց պատշաճ ժամանակի և աստվածային նպատակի, ոչ թե մեխանիկորեն։