Եվ Հովհաննեսի աշակերտներն ու փարիսեցիները պահք էին պահում։ Եվ եկան ու ասացին Նրան. «Ինչո՞ւ Հովհաննեսի աշակերտները և փարիսեցիների աշակերտները պահք են պահում, իսկ Քո աշակերտները պահք չեն պահում»։
Այս համարը ցույց է տալիս, որ մարդիկ հաճախ ավելի շուտ նկատում են արտաքին կրոնական տարբերությունները, քան դրանց ներքին իմաստը։ Պահքն ինքնին սուրբ և օգտակար գործ է, երբ այն կատարվում է խոնարհությամբ և Աստծո առաջ սրտի ճշմարիտ վշտով։ Բայց այստեղ հարցը վերածվում է համեմատության և քննադատության։ Նրանք տեսնում են, որ Քրիստոսի աշակերտների վարքը չի համապատասխանում իրենց սովորած ձևին և այդ պատճառով տարակուսում են։ Ավետարանը հաճախ բացահայտում է, որ արտաքին ծիսական կյանքը հեշտությամբ կարող է դառնալ ինքնանպատակ, եթե մարդը մոռանա, որ բոլոր հոգևոր կարգերի նպատակը մարդու սիրտը դեպի Աստված բերելն է։ Քրիստոսը պատրաստվում է ցույց տալ, որ Իր ներկայությունը նոր փուլ է բացում փրկության պատմության մեջ։