Եվ երբ դպիրներն ու փարիսեցիները տեսան, որ Նա մաքսավորների և մեղավորների հետ է ուտում, ասում էին Նրա աշակերտներին. «Ինչո՞ւ է Նա մաքսավորների և մեղավորների հետ ուտում և խմում»։
Այս հարցը բացահայտում է փարիսեցիների սրտի փակվածությունը։ Նրանք տեսնում էին Քրիստոսի մոտիկությունը մեղավորների հանդեպ, բայց չէին հասկանում դրա փրկարար նպատակը։ Նրանց համար արտաքին առանձնացումը արդարության նշան էր, մինչդեռ Քրիստոսի համար ճշմարիտ սրբությունը դրսևորվում էր ոչ թե մեղավորից հեռու մնալով, այլ նրան բժշկելու և դեպի Աստված վերադարձնելու ողորմությամբ։ Նրանք հարցնում են աշակերտներին, որովհետև հաճախ մարդիկ, որոնք չեն համարձակվում ուղիղ դիմել ճշմարտությանը, շրջանցիկ ձևով են քննադատում այն։ Այս դրվագը սովորեցնում է, որ մարդը կարող է արտաքինով ձգտել արդարության, բայց մնալ հեռու Աստծուց, եթե չունի սեր և ողորմություն, մինչդեռ այն մարդը, ով տեսնում է իր մեղավոր վիճակը և գալիս է օգնության համար, մոտենում է Քրիստոսին։