Երբ Հիսուսը նրա տանը սեղան նստեց, բազում մաքսավորներ ու մեղավորներ Հիսուսի ու նրա աշակերտների հետ սեղան նստեցին, որովհետև շատերն էին նրա հետևից գնում։
Այս համարը բացահայտում է Քրիստոսի շնորհի լիությունը։ Նա չի խուսափում մեղավոր մարդկանցից, այլ մտնում է նրանց միջավայրը, որպեսզի նրանց հասանելի դառնա փրկությունը։ Սեղանակից լինելը Մերձավոր Արևելքի մշակույթում ընդունելության և հաղորդակցության նշան էր և այստեղ դա հատկապես կարևոր իմաստ ուներ․ Քրիստոսը չի ընդունում մեղքը, բայց մոտենում է մեղավորին ողորմությամբ։ Շատ մաքսավորներ և մեղավորներ գնում էին Նրա հետևից, որովհետև այնտեղ, ուր ուրիշները միայն դատապարտում էին, Քրիստոսը բերում էր հույս։ Այս տեսարանը մեզ հիշեցնում է, որ Ավետարանը տրված է ոչ թե նրանց համար, ովքեր իրենց արդար են համարում, այլ նրանց, ովքեր հասկանում են իրենց մեղավոր վիճակը և զգում են, որ կարիք ունեն բժշկության, ներման և նոր կյանքի»։