Անդամալույծը վեր կացավ և անմիջապես վերցնելով անկողինը՝ բոլորի առաջ դուրս ելավ, մինչ ամենքը զարմանում էին, փառք էին տալիս Աստծուն ու ասում. «Այսպիսի բան երբեք չէինք տեսել»։
Այս համարը ներկայացնում է հրաշքի ամբողջականությունն ու հրապարակայնությունը։ Բժշկությունը տեղի է ունենում ոչ թե թաքուն, այլ բոլորի աչքի առաջ, որպեսզի ոչ ոք չկարողանա կասկածել կատարվածի իրականությանը։ Այն մարդը, որ քիչ առաջ անկարող էր շարժվել, այժմ ինքն է կրում իր մահիճը։ Այս շրջադարձը վկայում է Քրիստոսի զորության լիակատար և անմիջական ազդեցությունը։ Ժողովուրդը զարմանում է և Աստծուն փառավորում, ինչը ճիշտ արձագանք է աստվածային գործերի հանդեպ։ Սակայն նույնիսկ այստեղ Ավետարանը մեզ խորհելու տեղիք է տալիս՝ արդյոք այս զարմանքը նրանց մեջ բերեց ճշմարիտ հավատք, թե մնաց միայն արտաքին հիացմունք։ Քանզի հրաշքն ինքնին վերջնական նպատակը չէ, այլ նշան է, որը մարդուն պիտի առաջնորդի Քրիստոսի ճանաչողությանը և Նրա առջև խոնարհ հավատքով կանգնելուն։։