«Քեզ եմ ասում. վե՛ր կաց, վերցրո՛ւ քո մահիճը և գնա՛ քո տունը»։
Այս խոսքը լի է իշխանությամբ, պարզությամբ և ողորմությամբ։ Քրիստոսը դիմում է հիվանդին անձամբ և հրամայում նրան անել այն, ինչ նա իր բնական կարողությամբ անել չէր կարող։ Սակայն այն պահին, երբ Տերն ասում է, Նա նաև զորություն է տալիս կատարելու ասվածը։ Սա Ավետարանի խոր օրինաչափությունն է․ Աստված երբ պատվիրում է, նաև շնորհ է տալիս հնազանդվելու այդ պատվերին։ «Գնա՛ քո տունը» խոսքն ունի նաև խաղաղության երանգ․ բժշկված մարդը վերադարձվում է իր բնական կյանքին, իր միջավայրին, իր ուրախությանը։ Մահիճը, որը նախկինում նրա անկարողության նշանն էր, այժմ դառնում է բժշկության վկայություն։