Երբ այս լսեցին, դուրս եկան և փախան գերեզմանից, որովհետև դող և զարմանք էր բռնել նրանց։ Եվ ոչ ոքի ոչինչ չասացին, որովհետև վախենում էին։
Կանանց արձագանքը ցույց է տալիս, թե որքան մեծ և անսպասելի էր հարության լուրը նրանց համար։ Նրանք սարսափահար էին, որովհետև կանգնել էին մահվան վրա Քրիստոսի հաղթանակի առջև։ Նրանց լռությունը վախի և զարհուրանքի առաջին արդյունքն էր, ոչ թե մշտական անհնազանդություն։ Աստծո մեծ գործերի առջև մարդը երբեմն սկզբում խլանում է և չի կարող անմիջապես խոսել։ Սակայն այդ վախը շուտով պիտի փոխվեր վկայության։ Այս համարը մեզ հիշեցնում է, որ հարության խորհուրդը սովորական լուր չէ, այլ այնպիսի աստվածային իրականություն, որը ցնցում է մարդու ամբողջ էությունը։ Հավատքը հաճախ սկսվում է զարմանքից, հետո հաստատվում է խոսքի հիշողությամբ և վերջում դառնում է վկայություն։