Եվ միմյանց ասում էին. «Ո՞վ մեզ համար գերեզմանի մուտքից քարը կգլորի»։
Կանայք մտահոգված էին այն խոչընդոտով, որը իրենց ուժերից վեր էր։ Գերեզմանի քարը նրանց համար իրական և ծանր խնդիր էր։ Նրանք սիրում էին Տիրոջը, բայց չգիտեին, թե ինչպես կհասնեն իրենց նպատակին։ Սա հավատացյալի կյանքում հաճախակի հանդիպող փորձություններից է նաև․ սերը մղում է դեպի հնազանդություն, բայց ճանապարհին մարդը տեսնում է քարեր, որոնք ինքնուրույն չի կարող գլորել։ Սակայն նրանք, չնայած անհանգստությանը, չեն դադարում գնալ։ Սա կարևոր դաս է․ երբ մեր պարտականությունը պարզ է, պետք է գնալ առաջ, իսկ անլուծելի թվացող խոչընդոտները թողնել Աստծո նախախնամությանը։ Տերը հաճախ նախապես հեռացնում է այն քարը, որի մասին մենք ճանապարհին անհանգստանում ենք։