Իսկ նրանք գնացին և ամբողջ աշխարհում ամենուրեք քարոզում էին Ավետարանը։ Տերը առաջնորդում էր նրանց և նրանց քարոզչությունը հաստատում հրաշքներով։ Ամեն։
Վերջին համարը ցույց է տալիս, որ աշակերտները հնազանդվեցին Տիրոջ հանձնարարությանը։ Նրանք դուրս եկան և քարոզեցին ամենուրեք։ Նրանք այլևս փակված, վախեցած և անհավատության մեջ նստած մարդիկ չէին, այլ հարության վկաներ։ Սակայն նրանց հաջողության իրական աղբյուրը իրենց զորությունը չէր, այլ Տիրոջ գործակցությունը։ Համբարձյալ Քրիստոսը երկնքում նստած է Աստծո աջ կողմում, բայց միաժամանակ Իր խոսքի և Հոգու միջոցով գործում է Իր եկեղեցու հետ։ Նշանները հաստատում էին քարոզված խոսքը և վկայում, որ Ավետարանը Աստծուց է։ Այսպես Մարկոսի Ավետարանը ավարտվում է ոչ թե գերեզմանի լռությամբ, այլ հարուցյալ և համբարձյալ Տիրոջ կենդանի գործով։ Քրիստոսը մեռավ, հարություն առավ, համբարձվեց և շարունակում է հաստատել Իր խոսքը, մինչև Ավետարանը հասնի բոլորին, ում Աստված կանչում է փրկության։ Ամեն: