Երբ շաբաթ օրն անցավ, Մարիամ Մագդաղենացին, Հակոբոսի մայրը՝ Մարիամը, և Սաղոմեն անուշահոտ յուղեր գնեցին, որպեսզի գան և օծեն Հիսուսի մարմինը։
Այս կանայք գալիս են գերեզման սիրո և հավատարմության շարժումով։ Նրանք դեռ լիովին չէին հասկացել հարության խոստումը, որովհետև իրենց մտադրությունը Հիսուսի մարմինը օծելն էր, ինչպես անում էին մահացածների հանդեպ պատվի և սիրո նշանով։ Սակայն նրանց սիրտը կապված էր Տիրոջը նույնիսկ այն ժամանակ, երբ իրենց աչքին ամեն բան ավարտված էր թվում։ Շաբաթ օրվա ավարտից հետո նրանք շտապում են կատարել այն, ինչ կարող էին։ Սա հիշեցնում է Բեթանիայում Հիսուսին օծած կնոջը (Մարկոս 14:3–9, Մարկոս 14:8), ով նախապես օծեց Տիրոջ մարմինը թաղման համար։ Այստեղ էլ կանանց սերը վկայում է, որ Քրիստոսի հանդեպ ճշմարիտ նվիրվածությունը չի դադարում խավարի և վշտի ժամին։ Թեև նրանց գիտելիքը անկատար էր, սակայն սերը իրական էր և հենց այդ սերը նրանց բերեց հարության առաջին ավետիսի վայր։