ձեռքով օձ կբռնեն և եթե մահաբեր բան խմեն, նրանց չի վնասի. հիվանդների վրա ձեռք կդնեն, և նրանք կառողջանան»։
Այս խոսքը վերաբերում է այն հատուկ պահպանությանը և նշաններին, որոնք Տերը տվեց Իր ծառաներին Ավետարանի սկզբնական հաստատման համար։ Այն չի սովորեցնում Աստծուն փորձել կամ անխոհեմ կերպով վտանգի մեջ մտնել։ Սուրբ Գրքի ամբողջական ուսուցումը մերժում է Տիրոջը փորձելը։ Սակայն երբ Աստծո ծառաները իրենց ծառայության ճանապարհին հանդիպում էին վտանգի, Տերը կարող էր հրաշքով պահել նրանց, ինչպես Պողոսը Մալթայում օձի խայթոցից չվնասվեց (Գործք 28:3–6)։ Հիվանդների վրա ձեռք դնելը ցույց է տալիս Քրիստոսի կարեկցող զորության շարունակությունը առաքյալների ծառայության մեջ։ Այս ամենը վկայում է, որ Ավետարանը միայն խոսքի հայտարարություն չէր, այլ հարուցյալ Տիրոջ իշխանությամբ հաստատվող փրկության լուր։