Հետո Հիսուսը երևաց տասնմեկին, երբ նրանք սեղան էին նստել։ Նա հանդիմանեց նրանց իրենց անհավատության ու խստասրտության համար, որովհետև չէին հավատացել նրանց, որոնց ինքը երևացել էր մեռելներից հարություն առած։
Քրիստոսը վերջապես երևում է տասնմեկին և Իր ներկայությամբ հաստատում հարության ճշմարտությունը։ Սակայն Նա նաև հանդիմանում է նրանց անհավատությունն ու սրտի կարծրությունը։ Սա ցույց է տալիս, որ Տերը սիրում է Իր աշակերտներին, բայց չի արդարացնում նրանց անհավատությունը։ Նրանք պարտավոր էին հավատալ Նրա նախկին խոսքերին և այն վկաներին, որոնց Նա ուղարկել էր։ Սրտի կարծրությունը այստեղ ոչ թե վերջնական մերժում էր, այլ դանդաղ և փակ վիճակ, որը կարիք ուներ Տիրոջ հանդիմանող շնորհի։ Հարուցյալ Քրիստոսի հանդիմանությունը բժշկող է․ Նա կոտրում է անհավատությունը, որպեսզի նույն աշակերտներին դարձնի Ավետարանի համարձակ վկաներ։