Նրանք էլ գնացին և մյուսներին պատմեցին, բայց նրանց էլ չհավատացին։
Երկու վկաների բերած լուրը նույնպես սկզբում չընդունվեց։ Աշակերտների անհավատությունը կրկնվում է և սա ցույց է տալիս սրտի ծանրությունը, երբ այն խոցված է վշտով, վախով և հիասթափությամբ։ Աստված նրանց տալիս էր վկայություն վկայության հետևից, բայց նրանք դեռ դանդաղ էին հավատալու մեջ։ Այս համարը զգուշացնում է, որ նույնիսկ Քրիստոսին սիրող մարդիկ կարող են ուշ հավատալ Նրա խոստումներին, եթե իրենց սրտում վիշտն ու վախը գերիշխեն հավատքի հիշողության վրա։ Սակայն Տերը չի թողնում նրանց կասկածի մեջ և չի մերժում նրանց թուլության պատճառով։ Նա համբերությամբ ավելացնում է վկայությունները և վերջապես Իր կենդանի ներկայությամբ պիտի հաղթի նրանց անհավատությանը՝ նրանց դարձնելով հարության վստահ վկաներ։