Մարիամը գնաց և պատմեց նրանց, ովքեր Հիսուսի հետ էին, մինչ նրանք սգում ու լաց էին լինում։
Մարիամը դառնում է ավետիսի կրող նրանց համար, ովքեր դեռ սգի և արցունքի մեջ էին։ Աշակերտները, որոնք եղել էին Հիսուսի հետ, այժմ լաց էին լինում, որովհետև խաչի իրադարձությունները խորտակել էին նրանց հույսի տեսանելի ձևերը։ Նրանք դեռ չէին հասկացել, որ մահը պարտված է։ Մարիամի վկայությունը ցույց է տալիս, որ Աստված հաճախ մխիթարության խոսք է ուղարկում այնպիսի մարդկանց միջոցով, որոնց աշխարհը գուցե մեծ հեղինակություն չհամարի։ Հարության լուրը գալիս է հենց այնտեղ, որտեղ սուգն է ամենախորը։ Ավետարանը լացը չի անտեսում, այլ մտնում է դրա մեջ և հայտարարում, որ Քրիստոսը կենդանի է։