ժողովուրդը սկսեց բարձր ձայնով աղաղակել և պահանջել, որ համաձայն իր սովորության՝ Պիղատոսն իրենց համար Բարաբբային արձակի։
Ժողովուրդը մոտենում է Պիղատոսին՝ օգտվելու տոնական սովորությունից և Բարաբբայի ազատությունն է պահանջում։ Այս պահանջը ցույց է տալիս ամբոխի վտանգավոր անկայունությունը․ նույն քաղաքում, որտեղ քիչ առաջ «Օվսաննա» էին աղաղակում, այժմ մեղավոր բանտարկյալի ազատությունն են խնդրում Քրիստոսի փոխարեն։ Զատկի տոնի ժամանակ ազատություն խնդրելը արտաքինից ողորմության նշան էր, բայց այստեղ այն դառնում է անիրավ ընտրության սկիզբ։ Մարդու սիրտը, եթե հաստատված չէ ճշմարտության մեջ, հեշտությամբ կարող է առաջնորդվել արտաքին ազդեցությամբ, վախով և կրքոտ աղաղակներով։ Այս դրվագը պատրաստում է մեծ հակադրության․ մեղավորը պիտի ազատ արձակվի, իսկ Անմեղը պիտի կանգնի դատապարտության ճանապարհին։