Պիղատոսը դարձյալ հարցրեց Նրան՝ ասելով. «Ոչինչ չե՞ս պատասխանում. տես ինչքա՜ն բան են Քո դեմ վկայում»։
Պիղատոսը զարմանում է Քրիստոսի լռության վրա, որովհետև դատապարտվող մարդը սովորաբար փորձում է ամեն կերպ պաշտպանել իրեն։ Սակայն Տերը չի պատասխանում սուտ և չարամիտ մեղադրանքներին։ Նրա լռությունը անզորության նշան չէր, այլ սուրբ համբերություն և հնազանդություն Հոր կամքին։ Նա չի մտնում մեղադրանքների աղմուկի մեջ և չի փորձում խուսափել խաչի ճանապարհից, որովհետև եկել էր հենց այդ ժամի համար։ Այս լռության մեջ երևում է Նրա կամավոր հնազանդությունը․ Նա թույլ է տալիս, որ մարդիկ դատեն Իրեն, բայց իրականում գնում է դեպի զոհաբերություն՝ Հոր փրկագործական կամքը կատարելու համար։