Նա կտավ գնեց, Նրան իջեցրեց, փաթաթեց կտավով և դրեց մի գերեզմանի մեջ, որ ժայռի մեջ էր փորված։ Եվ մի քար գլորեց գերեզմանի դռան առաջ։
Հովսեփի գործողությունները ցույց են տալիս սիրով, պատկառանքով և արժանապատվությամբ կատարված թաղում։ Նա կտավ գնեց, իջեցրեց Տիրոջ մարմինը, պատանեց այն և դրեց ժայռի մեջ փորված գերեզմանում։ Քրիստոսը ոչ միայն մեռավ, այլ նաև թաղվեց, ինչպես Ավետարանի հիմնական վկայությունն է հայտնում։ Ժայռափոր գերեզմանը և դռան առաջ գլորված քարը դարձան տեսանելի վկայություն, որ Նրա մարմինը դրված էր որոշակի, փակված վայրում։ Մարդկային աչքին գերեզմանի քարը վերջակետ էր, սակայն Աստծո տնօրինության մեջ այն դարձավ այն սահմանը, որից այն կողմ պիտի բացահայտվեր կյանքի հաղթանակը մահվան նկատմամբ։