Եվ երբ հարյուրապետից այդ փաստը ստուգեց, մարմինը շնորհեց Հովսեփին։
Պիղատոսը, հարյուրապետից Հիսուսի մահվան փաստը ստուգելուց հետո, Նրա մարմինը հանձնեց Արիմաթեացի Հովսեփին։ Սա Աստծո նախախնամության հերթական կարևոր քայլն էր․ Քրիստոսի մարմինը չթողնվեց անարգանքի մեջ և չմնաց որպես սովորական դատապարտյալի մարմին, այլ օրինական թույլտվությամբ հանձնվեց մի մարդու, որը ցանկանում էր Նրան պատշաճ կերպով թաղել։ Մարդիկ Նրան խաչեցին հանցագործի նման, բայց Աստված Իր Որդու թաղման մեջ ցույց տվեց Նրա պատիվը։ Այս իրադարձությամբ սկսում էր կատարվել Եսայի մարգարեի խոսքը․ «Նրա գերեզմանը ամբարիշտների հետ սահմանեցին, բայց Նա հարուստի հետ եղավ Իր մահվան մեջ, որովհետև անօրենություն չէր գործել, և նենգություն չկար Նրա բերանում» (Եսայիա 53:9)։ Այս համարը ցույց է տալիս, որ նույնիսկ Քրիստոսի մարմնի հանձնումը պատահական չէր․ Աստված տնօրինում էր ամեն ինչ այնպես, որ խաչի անարգանքից հետո սկսվեր Նրա պատվավոր թաղման ընթացքը։