եկավ Արիմաթեացի Հովսեփը, որ մի պարկեշտ մարդ էր, հրեաների ատյանի անդամ, և ինքն էլ էր սպասում Աստծու արքայությանը, համարձակվեց մտնել Պիղատոսի մոտ և խնդրել Հիսուսի մարմինը։
Հովսեփ Արիմաթիացին հայտնվում է այն պահին, երբ Քրիստոսի աշակերտներից շատերը վախեցած և ցրված էին։ Նա պատվավոր խորհրդական էր՝ հրեաների ատյանի անդամ, սակայն միաժամանակ սպասում էր Աստծու արքայությանը։ Նրա դիրքը նրան կապում էր այն շրջանակի հետ, որտեղից Հիսուսի դատապարտությունը եկավ, բայց նրա սիրտը համաձայն չէր այդ մերժման հետ։ Հիսուսի մարմինը Պիղատոսից խնդրելը մեծ համարձակություն էր, որովհետև դա նշանակում էր իրեն բացահայտորեն նույնացնել դատապարտված Քրիստոսի հետ և վտանգել իր հեղինակությունն ու դիրքը։ Հովսեփը գուցե մինչ այդ ավելի ծածուկ հավատացյալ էր, բայց խաչի մահից հետո նրա հավատքը դարձավ բացահայտ և գործնական։ Այս համարը ցույց է տալիս, որ Աստված Իր ծառաներին կարող է բարձրացնել ճիշտ ժամին, երբ նրանք անհրաժեշտ են Իր ծրագրի համար։ Այսպիսով, Աստված Իր նախախնամությամբ հենց մի պատվավոր ատենակալի միջոցով պատրաստեց Քրիստոսի թաղումը՝ ցույց տալով, որ նույնիսկ մերժման ու մահվան ժամին Իր ծրագիրը կատարվում էր կարգով, արժանապատվությամբ և վկայությամբ։