Իններորդ ժամին Հիսուսը բարձրաձայն աղաղակեց և ասաց. «Էլի՜, Էլի՜, լա՞մա սաբաքթանի», որ թարգմանվում է «Աստվա՜ծ իմ, Աստվա՜ծ իմ, ինչո՞ւ լքեցիր ինձ» (Սաղ. 22.1)։
Այս աղաղակը խաչի ամենախոր խորհրդի բացահայտումն է։ Քրիստոսի շուրթերից հնչում է Սաղմոս 22-ի խոսքը, և դրանով երևում է, որ տառապող արդարի մասին մարգարեական խոսքը կատարվում է Նրա վրա (Սաղմոս 22:1)։ Նա՝ Հոր սիրելի Որդին, այժմ որպես մեղավորների փոխանորդ կրում է Աստծո արդար դատաստանի ահավոր ծանրությունը։ Սա չի նշանակում, թե Աստվածության մեջ բաժանում եղավ կամ Հոր սերը Որդու հանդեպ դադարեց, այլ որ Քրիստոսը Իր մարդկային հոգով մտավ այն լքվածության և դատաստանի սարսափի մեջ, որին մեղքն էր արժանի։ Նրա «Աստվա՛ծ Իմ» խոսքը միաժամանակ հավատքի խոսք է․ լքվածության ամենախոր պահին էլ Նա դիմում է Աստծուն որպես Իր Աստծո։ Նա լքված եղավ, որպեսզի Իրեն հավատացողները հավիտյան չլքվեն։