Նույնպես քահանայապետներն էլ դպիրների հետ ծաղրում էին Իրենց մեջ և ասում. «Ուրիշներին փրկեց, Ինքն Իրեն չի կարող փրկել։
Քահանայապետների և դպիրների ծաղրական խոսքը ակամա վկայում է Քրիստոսի ողորմած գործերի մասին․ «Ուրիշներին փրկեց»։ Նրանք չեն կարողանում ժխտել Նրա զորավոր ծառայությունը, բայց խաչի վրա Նրա խոնարհությունն իրենց աչքին տկարություն էր թվում։ Իրականում Քրիստոսի խաչի վրա մնալը անզորության նշան չէր, այլ փրկարար սիրո և Հոր կամքին լիակատար հնազանդության արտահայտություն։ Սա խաչի մեծ խորհուրդն է․ Փրկիչը հրաժարվում է Իր անձը ազատելուց, որպեսզի մեղավորներին ազատի մեղքի դատապարտությունից։ Քահանայապետների և դպիրների ծաղրը, թեև չգիտակցված, ըստ էության բացահայտում էր Ավետարանի խոր իմաստը․ Քրիստոսի չիջնելը խաչից դարձավ մարդկության փրկության ճանապարհը։