Եվ սկսեցին ողջունել Նրան. «Ողջո՛ւյն, հրեաների Թագավոր»։
Զինվորների ողջույնը արտաքուստ թագավորական պատվի արտահայտություն էր, սակայն իրականում այն լի էր ծաղրով և անարգանքով։ Նրանք բացականչում էին՝ «Ողջո՛ւյն, հրեաների Թագավոր», բայց չէին գիտակցում, որ իրենց առջև կանգնած է ճշմարիտ և հավիտենական Թագավորը։ Մարդիկ ծաղրում են Նրա թագավորությունը, որովհետև այն չեն հասկանում․ Քրիստոսի իշխանությունը չի երևում սրով, զորքով կամ երկրային փառքով, այլ խոնարհությամբ, տառապանքով և խաչի ճանապարհով։ Այս ծաղրական ողջույնը ակամա դառնում է ճշմարտության վկայություն․ Նա իսկապես Թագավոր է, բայց Իր գահին բարձրանում է ոչ թե մարդկային փառքով, այլ զոհաբերական սիրով։ Նրա անարգված թագավորությունը պիտի բացահայտվի որպես հավիտենական իշխանություն։