Քահանայապետները գրգռեցին ժողովրդին, որ ավելի շուտ Բարաբբային արձակի նրանց համար։
Քահանայապետները ոչ միայն իրենք մերժեցին Քրիստոսին, այլև գրգռեցին ժողովրդին նույն մերժման մեջ մտնելու համար։ Սա ցույց է տալիս նրանց մեղքի ծանրությունը․ նրանք, որ պետք է ժողովրդին առաջնորդեին դեպի Աստծո ճշմարտությունը, դարձան ամբոխին մոլորեցնողներ։ Ժողովուրդը ինքնուրույն չէր հասել այդ ընտրությանը, այլ ենթարկվեց առաջնորդների չար ազդեցությանը։ Բարաբբային նախընտրելը բացահայտում է մեղավոր սրտի ողբերգական կուրությունը․ նրանք ազատություն են խնդրում խռովարարի և մարդասպանի համար, իսկ կյանքի Տիրոջը թողնում են դատապարտության ճանապարհին։ Այս համարը զգուշացնում է, թե որքան վտանգավոր է, երբ հոգևոր առաջնորդությունը ծառայում է ոչ թե ճշմարտությանը, այլ նախանձին ու չարությանը։