Որովհետև գիտեր, որ քահանայապետները նախանձի պատճառով էին Նրան մատնել։
Պիղատոսը հասկանում էր գործի իրական արմատը՝ նախանձը։ Քահանայապետները Քրիստոսին մատնել էին ոչ թե արդարության սիրուց, այլ որովհետև Նրա սրբությունը, հեղինակությունը և ժողովրդի վրա ունեցած ազդեցությունը բացահայտում էին իրենց կեղծավորությունն ու վտանգում իրենց դիրքը։ Արտաքինից նրանք հանդես էին գալիս օրենքի և հավատքի անունով, բայց ներսից նրանց շարժում էր նախանձը։ Սա ցույց է տալիս մեղքի խոր վտանգը․ նախանձը կարող է սրբության լեզվով քողարկել չար նպատակները։ Նույնիսկ Պիղատոսը՝ հեթանոս դատավորը, տեսնում էր, որ Հիսուսի գործը հիմնված չէր իրական հանցանքի վրա։ Այսպիսով այս համարը բացահայտում է քահանայապետների սրտի իրական վիճակը և միաժամանակ ընդգծում Քրիստոսի անմեղությունը։