Ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, ամբողջ աշխարհում որտեղ էլ այս Ավետարանը քարոզվի, նրա արածն էլ պիտի պատմվի նրա հիշատակի համար»։
Քրիստոսը կնոջ խոնարհ գործին տալիս է հավիտենական հիշատակ։ Մարդիկ այն կոչեցին վատնում, իսկ Տերը այն կապեց Ավետարանի տարածման հետ։ Սա ցույց է տալիս Աստծո դատաստանի և մարդկային դատաստանի տարբերությունը։ Այն, ինչ աշխարհը փոքր կամ անօգուտ է համարում, Աստծո աչքում կարող է դառնալ սիրո մեծ վկայություն։ Կնոջ անունը կարող էր չհիշատակվել այստեղ, բայց նրա հավատքի գործը մնաց եկեղեցու հիշողության մեջ։ Քրիստոսին սիրով տրված գործը չի մոռացվում։ Տերը Իրեն նվիրված ամեն անկեղծ ծառայություն պահում է Իր առաջ և ժամանակին հայտնում է դրա արժեքը։