Աղքատներին միշտ ձեզ հետ ունեք, և երբ կամենաք, կարող եք նրանց բարիք անել, բայց Ինձ միշտ ձեզ հետ չունեք»։
Տերը չի նվազեցնում աղքատների հանդեպ ողորմության պարտականությունը, այլ ցույց է տալիս այս պահի առանձնահատկությունը։ Աղքատներին օգնելու առիթները շարունակ կլինեն, բայց Քրիստոսի երկրային ներկայությունը, խաչից առաջ Նրա մարմինը օծելու այս հնարավորությունը, այլևս չէր կրկնվելու։ Սա սովորեցնում է, որ բարի գործերը պետք է արվեն ճիշտ ժամանակին։ Հոգևոր զգոնությունը ճանաչում է Աստծուց տրված պահը և չի հետաձգում սերը։ Կնոջ գործը անտեղի չէր, որովհետև Քրիստոսի անձը ամեն բարիքի աղբյուրն է և Նրա հանդեպ սերը չի հակասում աղքատների հանդեպ ողորմությանը, այլ տալիս է ճիշտ հիմք այդ ամենին։