Եվ աքաղաղը երկրորդ անգամ կանչեց։ Պետրոսը հիշեց այն խոսքը, որ Հիսուսն ասել էր իրեն. «Աքաղաղը դեռ երկու անգամ չկանչած, դու երեք անգամ կուրանաս Ինձ»։ Եվ սկսեց լաց լինել։
Աքաղաղի երկրորդ կանչը դառնում է Պետրոսի խղճի արթնացման պահը։ Նա հիշում է Տիրոջ խոսքը և հասկանում, որ ամեն ինչ կատարվեց ճիշտ այնպես, ինչպես Քրիստոսն ասել էր։ Այդ հիշողությունը կոտրում է նրա նախկին ասածներից բխող ինքնավստահությունը և բացում ապաշխարության արցունքները։ Պետրոսի լացը հուսահատության վերջնական խավար չէ, այլ կոտրված սրտի սկիզբ, որը շուտով պիտի հանդիպի հարուցյալ Տիրոջ շնորհին։ Այս վերջին համարը Մարկոս 14-րդ գլխում հստակ հակադրություն է դնում Քրիստոսի հավատարմության և Պետրոսի տկարության միջև․ Քրիստոսը հավատարիմ է մնում մինչև մահ, իսկ Պետրոսը ընկնում է, բայց հենց Տիրոջ խոսքն է նրան վերադարձնում ապաշխարության։ Սա հավատացյալին սովորեցնում է, որ անկումից հետո փրկության ճանապարհը ոչ թե արդարացումն է, այլ Տիրոջ խոսքը հիշելը, սրտով կոտրվելը և շնորհին դառնալը։