Նա դարձյալ ուրացավ։ Քիչ հետո մոտ կանգնածները դարձյալ ասացին Պետրոսին. «Իրապես նրանցից ես, որովհետև գալիլեացի ես, և խոսքդ էլ նրանց նման է»։
Պետրոսը երկրորդ անգամ է ուրանում, և հետո փորձությունը ավելի է սեղմվում։ Նրա գալիլեական խոսքը մատնում է նրան։ Նա կարող էր փորձել թաքցնել իր աշակերտությունը, բայց իր խոսքը բացահայտում էր իր պատկանելությունը։ Հոգևոր իմաստով սա հիշեցնում է, որ Քրիստոսի հետ եղած մարդը թողնում է նշաններ իր վրա, նույնիսկ երբ վախից փորձում է թաքնվել։ Մոտ կանգնածների համոզված խոսքը Պետրոսին կանգնեցնում է ճշմարտության առաջ, բայց ինչպես կտեսնենք հաջորդիվ, վախը դարձյալ հաղթում է։ Նրա անկումը խորանում է, որովհետև նա ավելի է մերժում այն, ինչ իրականում գիտեր։