Ոմանք սկսեցին թքել նրա երեսին, շորը գլխին քաշել, բռունցքներով խփել և ասել. «Մարգարեացի՛ր մեզ, ո՜վ դու Քրիստոս, այն ո՞վ է, որ քեզ խփեց»։ Սպասավորներն էլ ապտակում էին նրան։
Այստեղ մարդկային անարգանքը հասնում է սարսափելի աստիճանի։ Թքելը, երեսը ծածկելը, հարվածելը և ծաղրական «մարգարեացի՛ր» խոսքը բացահայտում են մեղավոր սրտի ատելությունը սրբության հանդեպ։ Նրանք ծաղրում են Նրա մարգարեական իշխանությունը, բայց հենց այդ ծաղրի մեջ ակամա կատարում են տառապող Մեսիայի մասին մարգարեական խոսքերը։ Քրիստոսը կրում է ոչ միայն մարմնական ցավ, այլ նաև անարգանք և նվաստացում։ Նա, Ում առջև հրեշտակները երկրպագում են, թույլ է տալիս, որ մարդիկ ապտակեն Իրեն, որպեսզի մարդկային անարգանքն ու մեղքի ամոթը վերցնի Իր վրա։