Քահանայապետը պատռեց իր հանդերձը և ասաց. «Այլևս ի՞նչ կարիք ունենք վկաների։
Քահանայապետի հանդերձը պատռելը իբր արտահայտում էր սրբազան զայրույթ աստվածհայհոյության հանդեպ, բայց իրականում դա կեղծ վրդովմունք էր ճշմարտության դեմ։ Նա այլևս վկաների կարիք չի տեսնում, որովհետև Քրիստոսի ճշմարիտ խոստովանությունը նրանք դարձնում են դատապարտության հիմք։ Սա կրոնական կուրության գագաթնակետն է․ Մեսիան կանգնած է նրանց առաջ և խոսում է ճշմարտությունը, իսկ նրանք այդ ճշմարտությունը կոչում են հայհոյություն։ Երբ սիրտը փակ է Աստծո առաջ, նույնիսկ Աստծո Որդու վկայությունը մարդու համար կարող է դառնալ ոչ թե փրկության, այլ դատապարտության առիթ։