Ապա քահանայապետը, մեջտեղում կանգնելով, Հիսուսին հարց տվեց ու ասաց. «Ոչինչ չե՞ս պատասխանում. նրանք այս ի՞նչ են վկայում քո դեմ»։
Քահանայապետը փորձում է Հիսուսին ստիպել պատասխանել, որովհետև վկաների խոսքերը բավարար չէին դատապարտության համար։ Քրիստոսի լռությունը սուրբ և վեհ լռություն էր։ Նա չպետք է պատասխան տար ակնհայտ կեղծիքներին, որովհետև դատը արդար չէր և նրանց սրտերը փակ էին ճշմարտության առաջ։ Այս լռությունը ցույց է տալիս ոչ թե Նրա թուլությունը, այլ սուրբ հնազանդությունը Հոր կամքին։ Նա կարող էր պաշտպանել Իրեն և լռեցնել մեղադրողներին, բայց կամավոր գնում էր զոհաբերության ճանապարհով։ Այսպես կատարվում էր մարգարեական պատկերը․ ինչպես գառը մորթողի առաջ լուռ է, այնպես էլ Նա չբացեց Իր բերանը (Եսայիա 53:7)