Որովհետև շատերն էին սուտ վկայություն տալիս նրա դեմ, բայց վկայություններն իրար չէին համապատասխանում։
Սուտը ինքն իր մեջ անկայուն է։ Շատերը վկայություն էին տալիս, բայց նրանց խոսքերը միմյանց հակասում էին, որովհետև ճշմարտությունը մի է, իսկ սուտը բաժանված է և հակասական։ Սա Աստծո նախախնամության նշան է նաև դատաստանի խավարում․ Քրիստոսի թշնամիները չեն կարողանում նույնիսկ իրենց սուտը ներդաշնակ դարձնել։ Տերը լուռ կանգնած է, իսկ նրանց կեղծիքները իրենք իրենց բացահայտում են։ Այս համարը սովորեցնում է, որ ճշմարտության դեմ կառուցված մեղադրանքը վերջիվերջո իր ներսում փլվում է, թեև ժամանակավորապես կարող է ծառայել անիրավ մարդկանց նպատակներին։