Իսկ քահանայապետներն ու ամբողջ ատյանը Հիսուսի դեմ վկայություն էին փնտրում, որպեսզի Նրան սպանեն, բայց չէին գտնում։
Քահանայապետներն ու ամբողջ ատյանը նախապես որոշել էին արդյունքը և հետո էին վկայություն փնտրում։ Սա դատաստանի լիակատար այլասերում է․ նրանք պետք է քննեին ճշմարտությունը, բայց մեղադրանք էին որոնում Նրան սպանելու համար։ Սակայն չէին գտնում իրական վկայություն, որովհետև Քրիստոսը անմեղ էր։ Այս համարը ցույց է տալիս Նրա անարատությունը նույնիսկ թշնամու դատարանի առաջ։ Նրան դատապարտելու համար հիմնավոր փաստարկ չկար, ուստի դիմեցին սուտ վկայության։ Մարդկային անիրավությունն այստեղ բացահայտվում է ամբողջությամբ, մյուս կողմից Աստծո Գառան անմեղությունն էլ աչքի է զարնում նույն հստակությամբ։