Եվ գալով՝ իսկույն մոտեցավ Նրան ու ասաց. «Ռաբբի՛, Ռաբբի՛», և համբուրեց Նրան։
Հուդայի կրկնակի «Ռաբբի՛» խոսքը արտաքին հարգանքի լեզու էր, բայց նրա սրտում արդեն դավաճանությունն էր։ Նա համբուրում է Նրան, Ում արդեն վաճառել էր։ Սա ցույց է տալիս, թե որքան խորը կարող է լինել մարդու սրտի կեղծավորությունը, երբ նա պահում է կրոնական բառերը, բայց կորցնում է հավատարմությունը։ Քրիստոսը թույլ է տալիս այս համբույրը՝ կրելով մարդկային դավաճանության ամբողջ դառնությունը։ Նրա լուռ համբերությունը բացահայտում է Փրկչի խոնարհությունը։ Նա չի խուսափում անգամ այդ անարգանքից, այլ խոնարհությամբ ընդունում է այն, որպեսզի մինչև վերջ կատարի Հոր փրկագործական կամքը։