Եվ վերադառնալով՝ նրանց դարձյալ քնած գտավ, որովհետև նրանց աչքերը ծանրացել էին, և չգիտեին, թե ինչ պատասխանեն Նրան։
Աշակերտների կրկնվող քունը ցույց է տալիս նրանց խոր տկարությունը։ Նրանց աչքերը ծանրացել էին և նրանք անպատասխան մնացին Տիրոջ առաջ։ Սա այն պահն է, երբ մարդու ինքնավստահ խոսքերը լռում են իրական փորձության դիմաց։ Նրանք չէին կարող արդարանալ, որովհետև քիչ առաջ զգուշացվել էին։ Սակայն Տերը դեռ չի լքում նրանց։ Այս տեսարանը բացահայտում է երկու իրականություն՝ աշակերտների տկարությունը և Քրիստոսի միայնակ հնազանդությունը։ Մեր փրկությունը հիմնված չէ աշակերտների արթնության վրա, այլ Փրկչի անսասան հնազանդության։