Եվ երբ Նա Բեթանիայում էր՝ Սիմոն բորոտի տանը սեղան նստած, մի կին եկավ, որ ուներ մաքուր նարդոսի թանկարժեք յուղի ալաբաստրե սրվակ։ Նա կոտրեց սրվակը և յուղը թափեց Նրա գլխին։
Այս տեսարանը դրված է դավադրության խավարի դիմաց որպես սիրո պայծառ վկայություն։ Մինչ առաջնորդները խորհում էին Քրիստոսին սպանելու մասին, մի կին բերում է իր ունեցած լավագույնը Նրա համար։ Սիմոն բորոտի տունը հիշեցնում է, թե ինչպիսի մարդկանց մոտ էր Քրիստոսը մտնում․ Նա չէր խորշում մերժվածներից և անմաքուր համարվողներից, այլ Իր ներկայությամբ նրանց տները դարձնում էր շնորհի և ընդունելության վայր։ Կինը կոտրում է թանկարժեք սրվակը՝ ցույց տալով ամբողջական նվիրում․ նա ոչ թե մի քիչ յուղ է տալիս, այլ ամբողջը թափում է Տիրոջ վրա։ Սա ճշմարիտ երկրպագության պատկեր է․ սերը չի հաշվարկում միայն անհրաժեշտը, այլ ուրախությամբ տալիս է լավագույնը Քրիստոսին։