Քրիստոսը կրկին աղոթում է նույն խոսքերով։ Սա ցույց է տալիս, որ ծանր փորձության մեջ նույն աղոթքը կրկնելը կարող է լինել ոչ թե դատարկ կրկնություն, այլ խոր և շարունակական հնազանդություն։ Նա շարունակում է Իր ցավը բերել Հոր առաջ և Իր կամքը ենթարկել Հոր կամքին։ Գեթսեմանիի աղոթքը մեկ ակնթարթային զգացում չէր, այլ պայքար, որի մեջ Տերը հաստատուն մնաց մինչև լիակատար հնազանդություն։ Հավատացյալը սովորում է այստեղ, որ երբ սիրտը ծանր է, պետք է կրկին և կրկին գնալ Աստծո առաջ, մինչև Նրա կամքի մեջ խաղաղություն գտնել։