Ապա փոքր-ինչ առաջ գնալով՝ երեսնիվայր գետնին ընկավ և աղոթում էր, որ եթե հնարավոր է, այդ ժամն Իրենից հեռանա։
Քրիստոսը մի փոքր հեռանում է և երեսնիվայր ընկնում գետնին՝ արտահայտելով խոր խոնարհություն և հոգևոր ծանրություն։ Նա աղոթում է, որ եթե հնարավոր է, այդ ժամը հեռանա Իրենից։ Սա ցույց է տալիս Նրա մարդկային բնության իրական զգացումը՝ տառապանքի, մահվան և հատկապես մեղքի համար դատաստանի բաժակի առաջ։ Սակայն այս աղոթքը երբեք ապստամբություն չէ Հոր կամքի դեմ։ Քրիստոսը Իր ցավը բացահայտում է Հոր առաջ և միաժամանակ մնում է կատարյալ հնազանդության մեջ։ Գեթսեմանիում տեսնում ենք Փրկչի սուրբ մարդկությունը՝ առանց մեղքի և միևնույն ժամանակ իրական տառապանքի խորության մեջ։