Եվ ասաց նրանց. «Հոգիս մահու չափ տրտմած է. մնացե՛ք այստեղ և արթո՛ւն կացեք»։
Քրիստոսը բացահայտում է Իր հոգու խոր ցավը․ «մահու չափ տրտմած» լինելը ցույց է տալիս անասելի ներքին ծանրություն։ Թեև փրկագործական պայքարը միայն Նա պիտի կրի, Նա թույլ է տալիս, որ աշակերտները մոտ լինեն Իր տառապանքի ժամին։ Սա բացահայտում է Նրա իրական մարդկային զգացումը և ընկերակցության բնական կարիքը։ Սակայն «արթո՛ւն կացեք» պատվերը միայն Նրա հետ մնալու խնդրանք չէր, այլ նաև զգուշացում հենց աշակերտների համար, որովհետև փորձության ժամը մոտենում էր նաև նրանց։ Աղոթքի և արթնության պակասը շուտով երևալու էր նրանց թուլության և ցրվելու մեջ։